நீ மகரந்தம் நான் மலர்

நீ என் மலரில் நிகழ்ந்த மகரந்த சேர்க்கை
என் வானத்தில் திரண்ட மழை மேகம்
என் வனாந்தரத்தில் விழுந்த மழைத் துளி
என் நிலத்தில் விழுந்த சிறுவிதை
என் மனத்தில் படர்ந்த கனவு
என் மன்னை துளைத்த பசுமரத்து வேர்
 நீ வசந்தம் சுமந்து வந்த காலம்
பசுமை பூசி வந்த வனம்
வளர்பிறையாய் வளரும் என் மோகம்

என்றும் புதியது காதல்

சிரிக்கிறேன் அழுகிறேன்
புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன்
நிலையற்று தவிக்கிறேன்
காலம் கடந்து விட்ட நிலையிலும்
பருவம் தவறிய பொழுதிலும்
இளமையின் இறுதிக் காலத்திலும் காதல் அரும்புகிறது
பதின் பருவத்தின் தவிப்புகளை
வெட்கத்தை, நாணத்தை சுமந்து வருகிறது
என் நாணத்தை கண்டு நானே நாணினாலும்
காதல் அதன் போக்கில் மாறவில்லை
பழைய நிலமானாலும் முளைக்கும் விதை புதிது தானே